zaterdag 27 augustus 2016

zaterdag 20 augustus 2016

Willy Vannitsen Classic

Vandaag een toertocht vanuit Sint-Truiden naar naar de Ardennen. Conditie was super en de minder steile aanloop voelde ik de benen niet. Helaas ging het fout nadat we bij Amay de Maas waren overgestoken. Klim aan de andere kant sloeg m'n achterderailleur in m'n achterwiel.
Sinds 1980 heb ik ruim 500 toertochten gereden. Nog nooit een DNF door materiaalpech! Nu is m'n maatje teruggereden naar de auto om mij later op te pikken. Ook wel weer een avontuur.

dinsdag 19 juli 2016

Oprtalj

Net als aan een vakantie gaat er ook aan dit topic een einde komen. De leukste klim had ik voor het laatst bewaard: Oprtalj

Veel Italiaanse invloeden hier in Istrië maar probeer dat maar eens na een flesje Prosecco uit te spreken?

Net al Motovun is Oprtalj een heuveltopstadje. Geen monster klim maar juist een leuk ding voor tussen een paar bezienswaardigheden door.
Oprtalj ligt ten noorden van Motovun en ook voor deze klim starten ik in Livade. Via een andere route daarheen en daar op de fiets gesprongen.

Er zijn drie soorten leugens in het leven: kleine leugens, grote leugens en klimgrafiekjes.
Na de top van de grafiek gaat het nog een stukje omlaag en dan weer omhoog. Van bordje Livade tot bordje Oprtalj is 6,8 km.

De klim gaat grotendeels door het bos omhoog met een aantal prachtige haarspeldbochten. Een aantal lange rechte stukken zijn niet te steil maar wat wordt in de bochten en haarspeldbochten ruimschoots goed gemaakt.

Een sfeerimpressie:























Meer in het album Fietsen Istrie

maandag 18 juli 2016

K2 2016 (Udine - Italië)

In 2014 heb ik al eens eerder deelgenomen aan deze retrorit met start en finish in Udine. Ga ik nooit vergeten want het was voor mij een zeer lastige periode.
Heb ik genoeg over geschreven op deze blog, maar diverse ongevallen hadden al een half jaar m’n fysieke gesteldheid gedomineerd.
Dan krijgt zo’n rit net even een andere lading dan een gewoon retroritje.
Dus toen we voor dit jaar besloten hadden naar Istrie op vakantie te gaan keek ik natuurlijk even of we aan het begin of einde van de vakantie in Udine een stop konden maken.
Agenda technisch paste dat niet. Maar Udine is slechts 160km van Porec waar we op de camping stonden. Dus tussendoor even naar Udine voor m’n tweede K2.



Op de zaterdagavond was er een Tweed Run en diner maar dat heb ik even aan mij voorbij laten gaan. Leuk maar eigenlijk wil je daar dan ook een andere fiets en outfit voor hebben.
De auto zat al vol genoeg met tent, snorkelspullen, fiets, kookspullen en wat een Nederlander zoal meesleept als hij gaat kamperen. Dus een tweede fiets was echt een slecht idee en als ik al een tweede fiets had meegenomen was dat een moderne met een compact.



De K2 Ciclostorica zelf was op zondag en om 8 uur was het al een drukte van belang bij het ophalen van de rugnummers en startkaarten.
Omdat dit een kleinschalig evenement is gaat het er allemaal enorm relax aan toe. Veel handjes schudden en sommige Italianen vergaten wel eens dat ik maar een paar woordjes Italiaans spreek.
In een waterval van enthousiasme wordt je ondergedompeld in verhalen over Giro, de Tour die net bezig was en natuurlijk over mooi oude fietsen zoals Colnago, De Rosa, Bianchi, Legnano, Rossin, Pinarello, Bottechia en natuurlijk Gios Torino.



Ik was zelf met een Gios Torino Super Record 1980 die - in alle bescheidenheid - ik best wel netjes heb gerestaureerd.
De K2 wordt als groep verreden. Persoonlijk vind ik dat voor retroritten waarbij het prestatieve element geen rol speelt wel een prima keuze.
Je komt op die manier toch wat meer in contact met andere fietsers.



Het retro peloton werd vooraf gegaan door een aantal prachtige oude auto’s en afgesloten met een ambulance die we gelukkig werkeloos naar huis hebben kunnen sturen.
Bij het verlaten en terugkeer in Udine waren alle kruispunten door de politie afgezet zodat het peloton veilig van en naar de rustig wegen kon.
De rit zelf ging vooral door schitterende wijngaarden en wat kleine dorpjes
Sfeer is geweldig want een ritje van nog geen 60km kan een ieder hoewel het voor een enkeling met deze tropische hitte genoeg was.
Toch een paar lastige stroken strade bianche en dan zien we iedere keer dat niet ieder daar even handig in is.



Klimmen was een stuk minder dan de vorige editie, maar eigenlijk wel prima als er met een groep gereden wordt. Juist de laagdrempeligheid van dit evenement is wat het zo leuk maakt.
Als ik ruim 200 km wil fietsen rij ik wel een klassieker zoals Parijs-Roubaix. Ook leuk, maar natuurlijk een totaal andere fietsbeleving.
Bij een rit als Parijs-Roubaix wil je bij een bevoorrading weer zo snel mogelijk op de fiets. Hier bij de K2 is het een sport om de bevoorrading zo lang mogelijk te rekken.
Nog een takje druiven, nog even een groepsfoto en een babbel over die andere mooie avonturen.



De eerste bevoorrading was in Cividale del Friuli waar op het stadsplein een buffet stond uitgestald met fruit, broodjes, drank en snacks. Uitstekend!
De tweede bevoorrading was een eenvoudige opfrisser maar voor sommige zelfs nodig. Het was ruim 34 graden en in een wollen trui is dat - hoe weinig kilometers dan ook - toch een uitdaging.
Toch heb ik vroeger jaren lang de hele zomer met van die truien gefietst. Ik moet er toch niet meer aan denken.

Schitterend parcours en deelnemers hielden zich prima aan de aanwijzingen van de organisatie. Ook dat vind ik een voordeel van wat kleinere events. In een massa van 5000 man is het wat makkelijker je te misdragen dan in een groep van 200 man (fietsers en begeleiders).



Mario Beccia was op komen draven als ambassadeur van deze editie. Beccia heeft als prof vooral in Italië gekoerst en zesmaal top tien in de Giro gereden. Diverse etappeoverwinningen en winnaar van de Ronde van Zwitserland en de Waalse Pijl.
Mario was wel een beetje verbaasd dat zo’n Ollander die meefietste maar wist gelijk Raas en Knetemann te roepen. Twee leeftijdgenoten waar Beccia mee heeft gekoerst.



Vlak voor Udine zat er nog een smerige strade blanche in het parcours. Het tempo gaat dan omhoog om de groep een beetje uit elkaar te trekken. Als eerste over de strook, maar door een scooter voor me kon ik een put niet ontwijken: LEK!
Zoals vroeger zelf moeten herstellen en eigenlijk wel leuk om de uitgerekte groep langs te zien komen. Voor de bezemwagen zat ik weer op de fiets en kon mooi aan de staart richting finish.

Na afloop pastaparty, prijsuitreiking en tombola. Pastaparty was echt uitstekend, maar voor de ijscokar die was opgesteld kon op mijn belangstelling rekenen. Als ijsliefhebber ook een paar keer teruggegaan. Citroenijs met mint! Topper!
Dit soort ritten zijn er prijzen voor de mooiste fiets uit een bepaalde periode en er zijn prijzen voor de oudste deelnemer, grootste groep en deelnemer van ver weg.
Voor de oudste moet ik nog even 30 jaar sparen. Paar dagen voor de K2 zelf 60 geworden maar de oudste deelnemer was 90!
Heeft wel een stukje afgesneden. maar waar mag ik een handtekening zetten! Bravo!



De meeste deelnemers komen uit de buurt en directe buurlanden zoals Oostenrijk en Slovenië. In dat veld ben ik als Hollander wel opvallend en dat wordt gevierd met een toespraakje en een beker.
In 2014 ook een gekregen en toen schreef ik al dat wij nuchtere Hollanders dat maar overdreven vinden. In Italië maken ze van dit soort events van de inschrijving tot je vertrekt een feestje.
Een beetje opera en dat hoort nu eenmaal bij Italië en is ook een van de redenen dat ik er graag kom.
Ook de tombola was mij goed gezind en met een mand met lokale specialiteiten was ik ook beslist content.
Alle deelnemers kregen een souvenirs tasje met onder andere een fles wijn en bidon met K2 signatuur.



Andrea Baldan heeft met zijn team weer een geweldige klus geklaard. Het zal een klein event blijven, maar wie hier in de buurt op vakantie gaat moet zeker eens proberen de beker van mij over te nemen. Udine is ook een stad die de moeite is om te bezoeken en dit deel van Italië beland je op de een of andere manier niet zo snel.

Aanrader en als ik het in volgende vakantieplannen op kan nemen ga ik zeker kijken of ik van mijn 2k2s een K3 kan maken.

Mille Grazie Kappa Due!

Fotoalbum K2 2016

zondag 17 juli 2016

Dvigrad

Deze vervallen kasteelstad vond ik zelf een van de leukste uitjes tijdens onze vakantie in Istrie. Ik ben er eerst een keer vanuit Funtana (Porec) heen gefietst. Leuke rit van 75km maar dit vervallen kasteelstadje is dik de moeite om te bezoeken met wat makkelijker schoeisel dan een paar wielerschoentjes.
Dus een dag later met versterking (vrouw en extra camera) nog een keer wezen kijken. Kasteel is is zwaar vervallen staat en overwoekerd met groen. Persoonlijk spreekt mij dat meer aan dan een gerestaureerd kasteel met en kaartjesloket en souvenirshop.
Toegang is hier ook gratis en een eenvoudig koffietentje is alles wat je doet vermoeden dat er hier wat te beleven is.

Absolute aanrader voor wie in Istrië op vakantie is. Het ligt vrij centraal dus uit alle hoeken van Istrie goed bereikbaar. Ga lekker vroeg dan is er nog niemand. Kan mooi gecombineerd worden met een bezoek aan Rovinj en het Limski kanaal.